Tag Archive: target


the evile has landedDzień zaczyna się źle, bo strasznie wcześnie. Szef ściąga mnie na zakład już przed 8. Niby bez tragedii ale któraś noc z rzędu skończona o 2 a dzień rozpoczęty o 7, sprawiają, że moja żwawość notuje ujemne wartości. Nawet nie zdążam ściągnąć kurtki, a już trzeba wychodzić w teren. Jedziemy z Małym Popierdolem, który jest w ewidentnie złym humorze, do jakiegoś dziadka prowadzącego prasowalnie. Bidulowi podnieśli czynsz o 400%! Po drodze Mały Popierdol dostaje ataku kichania. Po jakimś 45 „apsik-nięciu” nie wytrzymuję. „Na zdrowie!” – mówię rozbawiony. „Jebane choróbsko…” – na mój akt empatii odpowiada mruknięcie czystego destylatu anty optymizmu i esencja mizantropi. Wniosek jest zatem prosty. W samochodzie siedzi nas trzech: ja, Mały popierdol i jego kac…

Historia starego prasowacza to klasyka: prosty człowiek uciskany przez bezduszny system i urzędników-krwiopijców! Siadam spisywać dreszczowiec z wyraźnymi elementami społecznego dramatu na 1600 znaków. Na zakładzie wszyscy dziś źli jak bezrobotne kurwy! Antena słabuje na zdrowiu, a Piękna jest chyba w samym środku ciężkiej ciotki. Szef natomiast ma ewidentny syndrom odstawienia alkoholu. Nie dość, że ściągnął mnie do roboty przed 8, a sam przywlókł się po 11, to jeszcze gardzi każdym moim zaczepnym słowem. Nieoczekiwanie mam dziś bardzo dobry humor. Mam wrażenie, że napędza mnie niekorzystna aura w około. Szef konstruuje jakąś ramkę do materiału o komunikacji miejskiej. Gówniana, drobiazgowa robota. Słyszę tylko jak mruczy po nosem mantrę złożoną z „japierdolów i kurwawaszamaci”. Te jego akty strzeliste są tak zabawne, że niemal dusze się w sobie ze śmiechu. Wielkie Oko chlało przez ostatnie cztery dni, a teraz wreszcie ogorzelizna zeszła mu z mordy, a alkohol wyparował z organizmu. Efektem jest kac, neuroza i syndromy choroby depresyjnej.

Kończę epopeję o starym człowieku i morzu urzędników i biorę się za jakieś kupy na lokal. Nudy: darmowe badania prostaty dla emerytów, przegląd samochodów przed zimą, utrudnienia drogowe na wylocie z miasta… „Jest robota” – oznajmia Szef. „Pojedziecie do kamienicy, gdzie gościowi wczoraj przy remoncie parkiet wyjebał w powietrze. Pogadajcie z nim, jak się zgodzi, a jak nie to z sąsiadami. Chce mieć z tego zabawny format w stylu ‘O Jezu! Mój parkiet rozpierdolił pół kamienicy’”. Wolne żarty! Kto normalny się na coś takiego zgodzi? Jedziemy ze Spiderem na miejsce, z silnym postanowieniem nie przykładania się za specjalnie do zlecenia. Po drodze robimy jeszcze trzy targety dla kutafonów z centrali. Na chybił trafił naciskam guzik w domofonie. Wchodzimy i okazuje się, że trafiłem idealnie do mieszkania, gdzie „parkiet wyjebał w powietrze”. Naturalnie gość nie chce z nami gadać, wiec wracamy na zakład z raportem, że stanęliśmy na głowie ale to nie pomogło w namówieniu faceta na zdjęcia. Sąsiadów zaś obskoczyliśmy wszystkich ale solidarnie kazali nam się bujać. „Ok.” – mówi zawiedziony Szef. „Czasem tak bywa…”

Zabawny format to nam się udało zrobić jakieś pół roku temu. Przerażona baba wezwała straż miejską, bo na jej trawniku przed blokiem siedział krokodyl! Strażnicy trochę się zdziwili tym wezwaniem, ale przyjechali ratować biedulkę przez groźnym Fourfeeterem. Na skwerze przed blokiem rzeczywiście zastali krokodyla – tyle że dmuchanego! Plażowa zabawka spadła z któregoś z balkonów, a kobicie wstającej na 6 do pracy musiał się odbić czkawką wieczór spędzony przy Animal Planet! Mniej zabawne było szukanie targeta do tej historii, który zgodziłby się pokazać palcem kawałek trawnika i powiedzieć „Tu siedziało to bydle!”. Po 45 minutach łażenia po tym dość wyludniałym osiedlu z nieba spadła mi jakaś głupia lala studiująca dziennikarstwo na prywatnej uczelni. Nawiązaliśmy „zawodową łączność” i dała się nam sfotografować na trawniku. Byłem głupiej paździerzy wdzięczny jak własnej matce!

„Co to jest?” – Mały Popierdol zagląda przez ramię Szefowi rozpakowującemu dwie przesyłki. Nikt nie ma pojęcia od kogo są te pudła. Wielkie Oko szamocze się z kartonem i wreszcie wyciąga na światło dzienne konsternującą zawartość pierwszego z nich. To atrapa bomby, skonstruowana z czterech marchewek i papierowego zegara. Hmm, to chyba jakaś awangardowa akcja marketingowa. Szef bierze się za drugie pudło. A tam, elegancki kufel z logiem pewnego popularnego piwa i butelka nowej jego wersji! „O kurwa! Kto to przysłał?” – dziwi się Szef jednocześnie kurczowo ściskając butelczynę. „Ale zajebisty kufel” – zachwyca się Antena. Rzeczywiście jest fajny, stylizowany na gliniany garniec. „Ty sobie lepiej przypomnij komu ostatnio robiłeś lewiznę” – rzuca z cwaniaczkowatym uśmiechem gwiazdy playboya dla gejów Mały Popierdol.

Kleję mozolnie tekst o utrudnieniach drogowych w mieście. Idzie długi weekend. Kierowco sprawdź jak ominąć korki. Dzwoni telefon. Odbiera Wielkie Oko i z początku myślę, że to nic specjalnego. Katem oka widzę jednak, że Szef nic nie mówi, tylko sztywnieje z wyrazem twarzy, który mówi, że w życiu tak go nie obrażono. „Co pani mówi? Jak to możliwe? Musiało nastąpić jakieś gigantyczne nieporozumienie!” – jest wyjątkowo poważny i w ogóle nie wydaje się, że pasożytuje na nim kac. Z każdą kolejną chwilą podsłuchiwanej rozmowy czuję się coraz bardziej niepewnie. „Nie, to niemożliwe! Naprawdę to nie pani wypowiedź?” – domyślam się, że dzwoni jakiś zbulwersowany target, któremu ja, Szef lub centrala włożyliśmy w usta coś, czego wcale nie powiedział. „To oburzające! Naprawdę dziennikarz nie konsultował z panią telefonicznie tej wypowiedzi?” – Hola, hola! Jaki dziennikarz i jakie telefonicznie!? Po pierwsze, baba musi być moim targetem, bo Piękna była ostatnio na urlopie, a Antena znów w szpitalu i tylko ja tu biegałem za ludźmi po mieście! Po drugie, pierwsze słyszę, by ktoś tu w podobnej sytuacji kiedykolwiek i cokolwiek z kimkolwiek konsultował telefonicznie! Sprawa wygląda jednak nieciekawie. Słyszę, że baba jest zdrowo wkurwiona, a Szef nie przebiera w słowach i zapowiada zrobienie prawdziwego necro holocaustu. „Mogę panią zapewnić, że wyciągnę pełne zawodowe konsekwencje wobec dziennikarza, który dopuścił się tego uchybienia” – deklaruje Szef, a ja czuję suchość w ustach. Ej! Kurwa, co to za nowości! Siedząc plecami do niego i próbuję udawać, że skupiam się na pracy. Jednocześnie mam wrażenie, że zaraz na moja głowę zwali się Auschwitz, Dachau i Treblinka w jednej postaci! „Jeszcze raz panią przepraszam i obiecuję ukaranie winnego dziennikarza” – Szef kończy wreszcie 15-minutową rozmowę. Czekam na cios w plecy ale nic się kurwa nie dzieje. Czekam jeszcze chwilę i wreszcie nie wytrzymuję. „Co tam?” – zagajam niezobowiązująco, podczas gdy w uszach ciągle mam zapowiedź wyciągnięcia wszystkich zawodowych konsekwencji. „Eeee, nic. Jakaś głupia cipa mi tu wydzwania i zawraca głowę od dwóch dni” – mruczy Szef.

Reklamy

Dzień pieprzonego kundla

Antoś, przepraszam, że cie uprałamSytuacja jest napięta jak plandeka od żuka. Dziś ogólnopolski dzień kundelków – święto które kompletnie wali wszystkich normalnych ludzi. Czyli nie naszą centrale. Żeby było lepiej, te ciule najwyraźniej o dniu burka zapomniały, bo na gwałt zlecają przygotowanie materiału. Szef, wkurwiony jak sto pięćdziesiąt, bo roboty na zakładzie nie brakuje, wysyła mnie i Spidera na miasto. Mamy czym prędzej znaleźli babę z kundlem do zdjęcia. Jest 11:30 i to tu właśnie, za przeproszeniem, leż pies pogrzebany.

„Gdzie my o tej porze, do kurwy nędzy, znajdziemy kobite z kundlem?” – Spider zastanawia się na głos z miną kogoś, kto ogląda gówno w które właśnie wdepnął. W naszym zadaniu istnieje zasadnicza trudność, która polega na tym, że właścicielka psa musi być młoda i ładna. O tej porze wszystkie młode laski, bez względu na to czy są ładne czy brzydkie, siedzą w pracy albo na zajęciach. Jeśli ktokolwiek spaceruje z psem po mieście w samo południe, to musi być emerytem, inwalidą, ewentualnie bezdomnym lumpem. Patrolujemy pierwszy z brzegu park, dwa deptaki i kilka skwerów. Nie jest nawet tak źle, bo spotykamy jakieś psy. Niestety, żaden z nich nie jest kundlem, a właścicielom zgolenie wąsów też by nie pomogło w udawaniu kobiety. Co dopiero młodej, o ładnej nie wspominając! Jedziemy do największego parku w mieście. Absurd tego zlecenia sprawia, że czuję się jak ciota. Spaceruję alejkami parku z drugą, tak samo jak ja bezradną cipą, i aferujemy się wypatrzonymi psami! Dlaczego nikt nie mógł wpaść na ten przezajebisty pomysł dzień wcześniej? Przecież wszyscy (których to kurwa interesuje) wiedzą, kiedy jest dzień kundelka! Ustawiłoby się kogoś znajomego z psem i pozamiatane. Spider ciska się tym bardziej, że sam zna się co nieco na tych łażących pchlich koloniach i ma sporo znajomych z czworonożnymi pasożytami. Teraz te znajomości zdadzą się psu na budę. A zegar tyka, tik-tak, tik-tak…

Robimy drugie kółko, a Szef dzwoni trzeci raz z ponagleniem. „Macie tego psa?” – pyta. „Chuja mamy a nie psa! Jest środek dnia i, wyobraź sobie, wszyscy tu chodzą z psami. Całe kurwa miasto psów!” – wyzłośliwia się Spider. Niema innego wyjścia, musimy oddzielnie znaleźć burka i dziewczynę. Najgorsze jest to, że nigdzie nie widać nawet porządnego kundla. Same rasowe bydlęta spacerujące ze swoimi podstarzałymi karmicielami. „Dup jest sporo, psów też trochę, ale ani jednej dupy z psem” – filozoficznie zauważa Spider. Wreszcie nadarza się coś, co z przymrużeniem oka można by nazwać kundlem. Jest mały, ma kolor parówki i szwenda się w okolicy mamroczącego do siebie dziadygi. Jest pies, teraz trzeba znaleźć dziewczynę, która zgodzi się wziąć na ręce tego wypożyczonego od mamrota pimpka i udawać, że bardzo go kocha. Wleczemy się kilka metrów za dziaduniem, który co i rusz sięga po skitranego w reklamówce browarka i nagabujemy mijane dziewczyny na zdjęcie z pokracznym pikusiem. Jestem zszokowany, że żadna nie ma ochoty…

„Patrz! Jest dziewczyna z kundlem!” – Spider aż podskakuje z wrażenia. Bierzemy ją na litość. Już pal licho z wypowiedzią, byle dała się sfotografować z tym swoim łażącym dywanem, którego prowadza na smyczy. Babka daje się naciągnąć na zdjęcie ale pojawi się little problem: pies, choć ciapek, nie jest kundlem, a ona, obejrzana z bliska, wcale nie wydaje się młoda. Trudno, darowanym zębom się w konia nie patrzy! Zawijamy na zakład, a Spider po drodze dzwoni do redaktora wydania, popisując się mistrzostwem dyplomacji i marketingu. Udaje mu się przepchnąć tę 43 letnią babkę z borderem collie!

„Zajebiście” – kwituje moją opowieść Szef. „A teraz siadaj i pisz na biegu litery do tych psów” – dodaje. O nie! Tego się właśnie obawiałem. To jeszcze nie koniec męczarni z jebanym kundlem w tle! Nie dość, że czasu mało, to jeszcze 1800 znaków – czyli duży materiał. Ja pierdzielę… 1800 znaków to niewiele, ale nie jeśli trzeba utrzymać całość w określonej, „silnej” stylistyce, a tym bardziej nie wtedy, gdy się nie ma bladego pojęcia o temacie. Więc siadam i pisze. Sprawdzam co piszą o kundlach w necie, dzwonię do jakiegoś schroniska w poszukiwaniu inspiracji, próbuję przypomnieć sobie jakieś biologiczne ciekawostki ze szkolnych czasów. Szef co jakiś czas szturcha mnie poganiaczami w stylu „Już?”, „Jak ci idzie?”, „Ile masz?”. To się nazywa gówniana robota pod silną presją czasu.

Wpadają jakieś dwie babki z tortem i śpiewają Szefowi sto lat. Kurwa, co jest grane? Aaa! To z okazji urodzin jakiegoś tam centrum handlowego. Zawsze przynoszą mu wtedy słodycze, bo mają nadzieję, że napiszemy o nich coś z tej okazji. Szef bierze „łapówki” poczym nie piszemy o sprawie ani słowa. Standard ale słodycze przynoszą nam dalej. „Częstujcie się” – mówi do nas, gdy dziewuszki wychodzą. „Ty nie chcesz?” – pyta Piękna. „W życiu! To gówno ma z milion kalorii” – oburza się Szef.

Antena i Piękna zawinęły się już na chatę. Ja siedzę nad drobnicą. Cały dzień zmarnowany na święto jebanych burków, ciapków, murzynów albo innych azorów, czy jak tam te stare krowy wołają na te swoje kundle, nie zwalnia mnie z mojego zawszonego obowiązku wystukania odpowiedniej ilości kup i szortów. Szef, siedzący za moimi plecami trajkocze przez telefon z kumplami z centrali. Ostatnio mieli jakieś grube balety i widzę, że Szef nie pamięta całej imprezy. Sonduje teren, by sprawdzić czy nie narobił jakiejś poruty. „Nie, to zajebiście, wszystko OK. Tak mi się wydawało, bo wiesz, jakbym narobił bydła, to bym sobie po dwóch dniach przypomniał. Tak już mam”. Jego rekonstruowanie imprezy za pomocą znajomych jest tak samo zabawne co żałosne. „To pamiętam. Pamiętam też że spałem na barze. No… A! Te akcję też pamiętam. Spoko, bałem się, ze zrobiłem coś gorszego” – rechocze tym swoim, rozbrajającym mnie, skrzekiem starej ropuchy. Uwielbiam tego gościa! Bez kitu! „Tylko nie mogę dojść, kiedy sobie te spodnie tak upierdoliłem sokiem porzeczkowym czy czymś takim. No mówię ci stary mam takie plamy na gaciach jakbym się kurwa tarzał gdzieś pod stołem” – mało nie parskam śmiechem na te słowa.

Kończę robotę. Zbieram się do wyjścia i ugaduję z zarządcą tego Mordoru jutrzejszą wachtę. Chce przyjść nieco później. Muszę odstawić trochę pańszczyzny na uczelni. „Aaaa!” – reflektuje się Szef. „Mam tu esa do ciebie: Przekaż Młodemu podziękowania od chujów z centrali. Bardzo dobry tekst”. „Dzięki. Umierałem przy tym tekście o burkach” – przyznaję. „Hehehee… Czekają cię jeszcze gorsze. Ale serio, bardzo dobry teks. Ten ostatni też”. Przybijamy pionę i wychodzę.

Aforyzm Szefa na dziś:

Co za życie. Czas umierać. Chyba się napiję dla odmiany.

Dzień stachanowca

Czuję się jak maratończyk, któremu ktoś ukradł metę sprzed nosa i kazał biec cały dystans jeszcze raz. Są takie dni, które zwyczajnie nie mają końca. Gdy się już zaczną, nie sposób dobrnąć do finiszu. Usilnie zamykam i otwieram oczy ale ten dzień jest, jest i ciągle nie chce się gnój zakończyć!

Na dobry początek dostaję obsługę w terenie. Trzeba przysłuchać się jakiejś konferencji prasowej, na której urzędnicy chwalą się osiągnięciami. Zanim jednak pojadę szukać dziury w całym, odbieram zjebkę od Małego Popierdola. Nie wysłałem mu mailem opisów do wczorajszych zdjęć. Jakoś nie przypominam sobie, by mi o tym wspominał. Trudno, a bo to pierwszy raz mnie łaja? Ruszamy do magistratu. W samochodzie atmosfera taka jak zazwyczaj, czyli milcząca. Konferencja jest krótka – dla nas, bo Mały Popierdol robi na biegu zdjęcia notabli futrujących ciastka i temat gotowy: „Władza opycha się za nasze pieniądze!”. Notuję kilka zdań zasłyszanych w harmidrze rozmów i zjeżdżamy na zakład. Siadam do kompa i kończę przegląd prasy. Szef siedzi za biurkiem niczym Szeloba w swojej pajęczynie i strzela we mnie kolejnymi zleceniami. Dziś pracujemy tylko we dwóch, więc roboty mam po pachy. „Młody, dwaj jakieś kupy na kraj i cztery szorty na lokal!” Zwijam się jak mogę. „Jeszcze sześć kup na lokal!” Napieprzam w klawiaturę jak opętany. „Przerwij to i pisz mi szybko ten tekst z wczoraj, o tych remontach!” Cieknie ze mnie jak ze starej kurwy, a Szef co i rusz dokłada do pieca. Sprawdź to, znajdź tamto, wydzwoń tamtego! „Dobra zostaw to na razie. Bierz Spidera i jedźcie na miasto, potrzebuję trzy targety”.

Trzy targety zajmują nam półtorej godziny. Bynajmniej nie z powodu ich oporu. Spiderowi siadły zamki w samochodzie i musimy ładować się do środka przez bagażnik! Wygląda to komicznie i tylko czekam, aż ktoś wezwie straż miejską. Po powrocie spisuję zeznania ofiar i wracam do mojej listy zadań. Powinienem dostać tytuł przodownika pracy, bo wyrabiam dziś z 500% normy, a czuję, że to jeszcze nie jest koniec. Gdy tylko skończę jakieś zlecenie, Szeloba oplata mnie kolejną pajęczyną zobowiązań. „Młody, fajnie by było gdybyś mógł dziś posiedzieć dłużej” – bardziej mnie informuje niż pyta Szef. „Musze wyjść, a ktoś musi tu siedzieć, aż centrala skończy rysowanie gazety” – tłumaczy. Kiwam głową, wiedząc, że opór jest bezcelowy. „Powinni skończyć gdzieś pomiędzy 18 a 20. Po prostu siedź tu i filuj na podglądzie wydania czy wszystko gra. Ewentualnie będą dzwonić, za jakąś dodatkową kupą czy szortem”.

Kończę tekst o remontach i od razu spada na mnie następny – z dzisiejszej konferencji. „1600 znaków skandalizującego materiału o nieróbstwie urzędników, Młody. I wyjdźcie jeszcze raz na miasto ze Spiderem zrobić target do tego. Najlepiej wkurwionego dziadka lub babę z dzieckiem” – komenderuje obersturmbannführer Szeloba! Kurwa, zapierdalam dziś jak murzyn na posyłki, a ten tylko siedzi za biurkiem! Spider oczywiście marudzi, bo chce już zawijać się do domu. Tym bardziej, że przed firmą ma samochód, którego nie może zamknąć i do którego mus wsiadać przez bagażnik.  Idziemy ostatecznie zapolować jeszcze raz tego dnia. Na szczęście targeta dojeżdżamy szybko. Ludzie lubią narzekać na władzę i urzędników, bo wiedzą, że cokolwiek wymyślą, trafią w punkt. Urzędnicy to cel wielki jak stodoła, w który nie sposób chybić uwagami. Robimy więc pięknego emeryta grożącego burżujskim nierobom laską.

„Młody, kurwa, myśl trochę! Tysiąc razy powtarzam: robić speakouty pod tekstem! Kurwa!” – Szef wita mnie kolejną dziś zjebką. Mea culpa, w tym natłoku zleceń zapomniałem o speakoucie pod tekstem o remontach. Speakout to wypowiedź, targeta lub urzędnika, którego zdjęcie znajdzie się obok tekstu. Co dzieje się potem? No co? Oczywiście dostaję następny tekst do napisania! Dziś chce mi się już rzygać od pisania… Siadam do wstrząsającego materiału o remontowanym dworcu i zaczynam mrugać oczami, z nadzieją, że uda mi się przyspieszyć koniec tego dnia.

Mały Popierdol wychodzi wyjątkowo późno jak na niego. „W imię ojca, syna i Arka Gdynia!” – warczy na pożegnanie. „Kurwa świnia!” – odkrzykuje mu Szef, który kończy swoją szychtę. A idźcie wszyscy w pizdu! Dostaję pakiet dyrektyw na wszelkie okoliczności i zostaję na zakładzie sam. Wyłączam wszystkie ćwierkające odbiorniki, od których puchnie mi kora mózgowa. Dobranoc TVN24, goodbye RMF24 etc. Robi się cicho, słychać tylko szum wiatraczka w komputerze. Jestem zmęczony i czuję się wymiętolony jak stara ściera. Najchętniej walnąłbym w kimono. Ale zdejmuję tylko buty i spaceruję boso w kółko po redakcji. Od siedzenia za biurkiem plecy jebią mnie jak starego ramola. Co jakiś czas podglądam rysowanie gazety w centrali. Postanawiam sprawdzić, co (prócz ton gazet i papierów) kryją redakcyjne szafach. O kurde! Czego tu nie ma! Sanki, szpachelka murarska, fartuch lekarski, pacynki, kręgle drogowe i dziesiątki innych gratów. Wszystko przywleczone oczywiście na potrzeby zdjęć terenowych. Wszędzie poupychane są też zepsute aparaty telefoniczne. Znalazłem ich chyba z osiem. Wreszcie dzwoni centrala. Pytają czy wszystko na podglądzie wszystko się zgadza. A i owszem, wszystko gra. Czekam jeszcze 15 minut na wszelki wypadek i opuszczam ten Mordor. Jest 19:30. Dziś to ja gaszę światło i zamykam drzwi tego burdelu…

Aforyzm Szefa na dziś:

Czy Beata Kozidrak i zespół Bajm mogliby uczynić mi przysługę i umrzeć, uschnąć, oblać się kwasem lub zwyczajnie ochujeć? Jednym słowem: rozpaść się już w próchno ze starości i wypierdalać ze sceny? Jak długo oni, Perfect, Budka Suflera i reszta tych starych chujów ma zamiar jeszcze istnieć!? To zwyczajnie nie fair… zwyczajnie nie fair!

Targety

nie śpię bo trzymam kredensCzyli mój niemalże codzienny, zasrany obowiązek. Zazwyczaj nie ma z nimi większego problemu, czasem jednak potrafią zepsuć człowiekowi cały dzień! Jeśli mogę sobie pozwolić na poetyckie porównanie, to powiem, że targety są jak defekacja. Normalna, codzienna procedura, ale jeśli trafi się obstrukcja lub biegunka – Krzyż Pański! Co to takiego ten target? W ponad 150-letniej historii tabloidów nie zmieniły się, i zapewne nigdy nie zmienią, tylko dwie rzeczy: gra na emocjach i apoteoza prostego człowieka. Owa apoteoza jest oczywiście bardzo instrumentalna, a targety są jej najlepszym przykładem. Target to nic innego, jak prosty człowiek z ulicy, wypowiadający się na jakiś temat. Tylko tyle, i aż tyle!

„To jest najbardziej przejebana robota jaka tylko może być i nie ukrywam, że zwalę ją na ciebie” – mówi Szef wręczając mi kartkę z, zapowiadanym od dwóch dni jako Armagedon najwyższego stopnia, zadaniem. „Bierzcie się ze Spiderem do roboty, macie na to dwa dni”. Misja to znalezienie 22 targetów do ogólnonarodowej sondy na temat sympatii politycznych. Oczywiście nie możemy wziąć pierwszych z brzegu dwóch tuzinów ludzi. Dyrektywa z centrali jest bezlitosna. Mamy znaleźć po dwie sztuki: emerytów, nauczycieli, studentów, fryzjerów, księży, policjantów, urzędników, budowlańców, lekarzy, sekretarek i rolników! Reakcję Spidera przytoczę jedynie w matematycznym skrócie: „kurwa mać” x250, „pojebało ich” x120, „popierdolone pomysły zza biurka” x70, „mam to w dupie” x45 i „małe, głupie cweliki” x17 (plus x3 „czemu zawsze pada na mnie?”).

Księży, za aprobatą Szefa, wykreślam z listy od razu. Stawiam kija przeciw gołej dupie, że jednego szukałbym tydzień! Policjantów, nauczycieli i lekarzy odstawiam na jutro. Spróbuję ustawić ich poprzez związki zawodowe. Ruszamy w miasto polować na resztę…

Gdy normalny dziennikarz zbiera materiały do artykułu, bardzo cennymi cegiełkami w tej budowli są ciekawe wypowiedzi zwyczajnych ludzi z którymi rozmawia. Natomiast dziennikarz tabloidu (tylko jako didaskalia odnotuję pytanie, czy dziennikarz tabloidu rzeczywiście jest dziennikarzem?) tak naprawdę ma głęboko w dupie to, co mówią ludzie z ulicy, których indaguje. Dziennikarz tabloidu nie potrzebuje ich wypowiedzi (bo sam je wymyśli). On potrzebuje ich zdjęcia! To, o co naprawdę chodzi w targetach to zdjęcie! Jeżeli interlokutor zgodzi się na fotkę – jesteśmy w domu i reszta jest nie ważna.

W praktyce wygląda to tak. Podbijam do ofiary i próbuję nawiązać rozmowę. Foto trzyma się z tyłu, by nie wystraszyć jej obiektywem. (To dzisiejsze realia. Jeszcze parę lat temu było tak, że foto nie czekał na jakąkolwiek łączność pomiędzy redaktorem, a targetem. Cykał zdjęcie gościowi na chama – bez pytania, zgody i jakiejkolwiek wazeliny. Na szczęście dla ludzkości, a na nieszczęście dla foto, te czasy już minęły.) Najskuteczniejsza gatka zaczepna, to przedstawienie się jako dziennikarz przeprowadzający sondę. Tu pada telegraficzny skrót tematu i pytanie, co pan/pani o tym sadzi. Najczęściej jest tak, że jeśli ktoś nie karze mi spadać w ciągu pierwszych 5 sekund rozmowy, udaje się go naciągnąć na wypowiedź. (Zdjęcie to odrębny rozdział w tej krótkiej historii). Ludzie, jeśli tylko się nie spieszą, chętnie biorą udział w sondach, bo (1) daje im to poczucie ważności; (2) mogą wyładować swoją frustrację na polityków/urzędników/sąsiadów/cały świat; (3) myślą, że pozostają przy tym anonimowi. Opinię targeta pobieżnie notuję sobie w kajeciku. Jeśli nie odpowiada złożonemu przez Szefa zamówieniu, staram się lekko naprowadzić ofiarę na „właściwe” tory. (Kiedyś o tym opowiem ale trzeba ci już teraz wiedzieć, drogi czytelniku, że biorąc się za temat, nie mam przedstawić rzeczywistości, tylko zrealizować ustalone przez Szefa lub centralę założenie. Dlatego zawsze dostaję zamówienie na konkretnego targeta, typu: „wkurwiony na dziury kierowca”, „wkurwiona na urzędników baba z dzieckiem”, „wkurwiony na służbę zdrowia emeryt”). 3/4 targetów musi być na coś wkurwionych. Pozostała 1/4 to hura optymiści, zachwyceni jakimś aspektem. Tak czy siak, muszą pozostawać skrajnie wyraziści. Zakładając, że ofiara zgodziła się na wypowiedź, rozpoczyna się najtrudniejsza część zadania, która składa się z trzech poziomów: zdobycie personaliów targeta, jego wieku i zdjęcia. Najważniejsze jest oczywiście zdjęcia. To sedno sprawy. Zaczynam jednak od nazwiska. Kieruję się taktyką „duży-wielki-malutki krok”. Ludzie mają oczywisty opór przeciwko podaniu swoich personaliów. Gdy ktoś staje okoniem (ale jeszcze nie ucieka) proponuję mu taki deal: „Oczywiście może pan/pani powiedzieć, że się nazywa Jan/Grażyna Kowalski/Kowalska, mi to nie przeszkadza, my robimy tylko sondę…”. To ośmiela targeta, który najczęściej podaje mimo wszystko prawdziwe dane. Teraz przychodzi kolej na „krok wielki”. Do akcji wkracza foto – o ile nie jest to Spider, bo on najczęściej wtrąca się już wcześniej. Akurat w jego przypadku jest to korzystne. Ma on bowiem niezwykłą łatwość nawiązywania kontaktu z prostymi ludźmi. Dzięki niej umiejętnie rozładowuje napięcie, jakie pojawia się w chwili, gdy w polu widzenia targeta pojawia się celujący weń obiektyw. „To jeszcze kolega zrobi malutkie zdjęcie do dokumentacji” – ni to stwierdzam, ni pytam. Oczywiście większość ludzi protestuję. Czują jednak zobowiązanie konsekwencji, bo ich wypowiedź i nazwisko widnieje już w moim kajeciku. Wszystko musi rozgrywać się szybko, do póki człowiek nie ma czasu przemyśleć sytuacji. Foto zdjęcia robi na biegu, zanim target się rozmyśli. Następnie gremialnie dziękujemy ofierze za pomoc, a ja przechodzę do trzeciego, „malutkiego kroku”. „To jeszcze niech mi tylko pan/pani swój wiek poda…”. Wbrew pozorom ludzie bardzo często na tym etapie zaczynają się wycofywać rakiem. Szczególnie kobiety. Jeśli idzie ciężko, proponuję ten sam deal, co przy personaliach. Tym razem wiele osób idzie na układ…

Jak wiele jest targetów, tak wiele jest „sposobów na targeta”. Ja staram się zawsze brać ludzi na uśmiech, z jednoczesną szczyptą powagi i profesjonalizmu. Zdarza mi się też brać ich na litość. Nie lubię natomiast podejścia Małego Popierdola, który, chcąc mi zapewne pomóc, od razu wali człowiekowi w twarz, że potrzebujemy wypowiedź i zdjęcie. Naturalnie nie chodzi mu o uczciwość wobec targeta, tylko o to, by szybciej skończyć sprawę. Najczęstsze typy targetów to emeryt, młoda matka z wózkiem, kierowca za kółkiem, rodzic z dzieckiem i zwykły facet do 45 roku życia. Oczywiście zdarzają się też bardzo egzotyczne zamówienia typu „niewidomy emeryt bez lewej nogi, który nie może wejść po zepsutych ruchomych schodach z kundlem przewodnikiem i siatą zakupów”. Przy czym decydentów kompletnie nie obchodzi, w jaki szatański sposób wytrzasnę takiego targeta. Ma być, koniec i chuj! Każdorazowo przemowa motywacyjna jest podobna: „Jak to kurwa nie ma?! Tu mieszka 40 mln ludzi, na pewno gdzieś taki jest. Ruszcie dupy i go kurwa znajdźcie!” Dlatego w tej pracy bardzo przydaje się szerokie spektrum znajomych. Tu warto uściślić, znajomych, którzy zgodzą się dać sfotografować, gdy w zleceniu trafi się obstrukcja lub biegunka…

Oczywiście niepytany nigdy nie przyznaję się z jakiej jestem redakcji. Wiele indagowanych osób w ogóle o to nie pyta, co jest mi na rękę. Gdy pytanie padnie, mówię prawdę. Są oczywiście tacy, co to od razu mówią „dowidzenia” i biorą nogi za pas, gdy dowiedzą się kto i zacz jesteśmy. Są jednak i tacy, którzy z radością wrzeszczą „Super gazeta! Będę na zdjęciu, naprawdę?!”. Najczęściej są to pocieszni emeryci, którzy nagle dostają słowotoku… Target powinien dostać od nas do podpisania tzw. zgodę. Jest to dokument uprawniający nas do opublikowania jego wizerunku (i późniejsza podkładka w razie prawnych bulwersów). Najchętniej podtykałbym te zgody każdemu, bo jak cholera obawiam się wezwania z sądu (które w tej robocie są codziennością). Foto jebią mnie jednak każdorazowo, gdy sięgam po zgodę, bo obawiają się, że taregt ze wszystkiego się wycofa. Z tego punktu widzenia mają rację, bo w skali „trzech kroków”, podpisanie czegokolwiek jest dla targeta wyzwaniem równie wielkim co zgoda na zdjęcie.

„I jak poszło?” – pyta Szef, gdy powłócząc nogami wracam na zakład. Jak? Pomijając milion kilometrów po mieście z buciora i drugie tyle zaczepionych ludzi, to całkiem nieźle. Mam wszystkich z wyjątkiem księży, lekarzy, policjantów i nauczycieli. Najgorzej było z budowlańcami i golibrodami. Ci pierwsi spieprzali przed nami na rusztowania, a panie fryzjerki dały się dopaść dopiero w tysiąc siedemset trzydziestym dziewiątym odwiedzonym salonie. „Siadaj i dzwoń do związków zawodowych, a potem spisz mi wszystkich tych chujów w jednym pliku” – zarządza Szef. „Dlaczego nie możemy załatwić lekarzy i policjantów przez kontakty Pięknej?” – pytam już znad klawiatury. „Bo nie mam zamiaru nadużywać ich do tak chujowej roboty. Nie będę psuł sobie z nimi dobrych układów. Po prostu znajdź kogoś innego” – tłumaczy Wielkie Oko stojące za moimi plecami i ćmiąc fajka. „Jeszcze jakieś dobre wiadomości?” – pytam przekornie. „Tak, nie pobiję cię jeśli nie załatwisz wszystkich z listy” – mówi zupełnie poważnie i wychodzi.

Siedzę i wymyślam powody dla których ten czy tamten osobnik sympatyzuje z taką lub sraką opcją polityczną. Rozmawiając z ludźmi nie pytałem „dlaczego?”. Po pierwsze zniechęcało to rozmówców, po drugie, większość ludzi ma problem z racjonalizacją swoich decyzji. Poza tym, nikogo to de facto nie obchodzi! Prawda jest taka, że to co powie target muszę przerobić najpierw ja, potem Szef, a na koniec jeszcze centrala. Jak więc miałoby pozostać cokolwiek z jego oryginalnej wypowiedzi? Zresztą, daje sobie uciąć lewe jajo, że nie tylko w tabloidach tak się robi. Podkoloryzowanie wypowiedzi bohatera to praktyka wszystkich dziennikarzy i  to nie tylko w Grajdole! Piszę to wszystko tak na wszelki wypadek, gdyby kiedyś zaczepił cię na ulicy jakiś gość i zapytał czy weźmiesz udział w szybkiej sądzie…

Aforyzm Szefa na dziś:

Jestem niewyspany, więc jak chcesz mi coś powiedzieć, to używaj wielkich liter, prostych zdań i dużych odstępów.