Gaddafi erschossen!Wjeżdżam na zakład po 11. Rano odrabiałem pańszczyznę na uczelni. Szef jest dziś w dobrym nastroju i jakoś tak wyjątkowo ciepło mnie wita. „Słuchaj, jest taki zajebisty temat, gdzie można zrobić w pytę zdjęcia – katakumby pod kościołem. Czaszki, kości, trumny i te sprawy” – opowiada przysiadając na moim biurku. Po raz kolejny mam wrażenie, że nieobecność wszystkich innych wyzwala w nim jakąś nić sympatii do mnie. Zaraz pojawia się jednak Antena i czar męskiej przyjaźni pryska. Starszyzna wychodzi na śniadanie do knajpy, a ja zostaję deportowany na miasto. Naturalnie w asyście Małego Popierdola.

Truposze muszą jednak poczekać. Najpierw idziemy na pobliski parking znaleźć targeta samochodowego, którego odpuściliśmy wczoraj z braku szczęścia do kierowców. Potem atakujemy pierwszą z brzegu przychodnię, bo potrzebne jest zdjęcie kolejki. Na szczęście znajduje się kilka starych, pomarszczonych śliwek, które zlazły się tu celem wspólnego narzekania na łamanie w kościach. Dzięki Bogu targeta do dramatu w służbie zdrowia już mamy. Przyoszczędziliśmy z zeszłotygodniowego materiału. Jesienią szpitalom tradycyjnie kończą się kontrakty z NFZ i nie mają za co leczyć ludzi. Tabloidy mają z tego niezłą pożywkę. Temat można podejść z kilku stron, więc co tydzień robi się nową aferę.

Jedziemy do kościoła. Naturalnie Mały Popierdol nie zaszczyca mnie żadnym zbędnym słowem. W jego oczach chyba już zawsze będę jedynie balastem. Świątynia z zewnątrz nie wygląda nadzwyczajnie. Wewnątrz też nie widzę niczego specjalnego. Jazda zaczyna się gdy schodzimy wąskimi schodkami do krypty pod nawą główną. Długi, wąski korytarz w kształcie pętelki, od którego odchodzą zejścia do niewielkich niecek. A w każdej z nich trupy! Z 50 umarlaków! Ale czad! Szeptem zaczepiam stojącego w rogu zakonnika. „Jasne, róbcie zdjęcia, nie ma sprawy!” – klepie mnie jowialnie po ramieniu mnich i drze się na całe katakumby. Krypta ma specyficzny mikroklimat, który w naturalny sposób konserwuje złożone tu zwłoki. Dlatego oficjalnie można ją zwiedzać tylko trzy razy w roku. Część z tych mumii ma blisko 300 lat! Najlepsze jest to, że tylko niektóre są przykryte szkłem. Do większości można podejść i podać truposzowi rękę na powitanie! Łażę po podziemiach i zaglądam w każdy oczodół. Niektóre mumie są naprawdę przerażające. Najlepiej wyglądają jednak szkielety odziane w habity! Kurwa, „Opowieści z krypty” to przy tym komiks z gumy balonowej! Obejrzawszy wszystko idę pogadać z jedynym żywym w tych katakumbach mnichem. Rozdarty zakonnik chętnie opowiada o wszystkich historiach związanych z cmentarzyskiem. Okazuje się, że to doktor historii. Przewija mi też kilka legend na temat krypty – coś, na czym Szef chce zbudować opowieść o tej nekropoli.

Na zakładzie Wielkie Oko przepytuje mnie z wszystkich legend. Opowiadam jedną po drugiej, sondując jego niedogoloną gębę i próbując zgadnąć, którą wybierze. Durze szanse ma ta, o rozbitym przez hitlerowców grobie jakiegoś księcia. „To ta czaszka pokonała Niemców” – Szef unosi palec wskazujący i rzuca propozycję tytułu. Parskam śmiechem. „Nie śmiej się, takie tematy kiedyś się puszczało” – odpowiada poważnie. Ostatecznie staje na tym, że rdzeniem historii o krypcie będzie legenda o pannie młodej otrutej w dniu ślubu. Zanim jednak wezmę się za mrożącą krew w żyłach opowieść o miłości, rozkładającym się ciele i ślubnym welonie, muszę szybko wystukać trochę drobnicy. Na kraj puszczam kupę o cwaniaku, który podszywał się pod dziennikarzy znanych stacji radiowych lub telewizyjnych i nocował za freeko w hotelach. Pasożyt siedział tydzień w jednym i przenosił się do następnego! Z ciekawszych szortów na lokal przewijam wyrok 50-letniej baby, która pociachała swojemu mężowi gardło na tasiemki. O ja pierdolę! Mieszkali w bloku obok mnie!

„Młody, jest problem” – Szef wyrywa mnie z kontemplacji nad bliskością śmierci i woła do kanciapy foto. Okazuje się, że zdjęcia gnijącej panny młodej są strasznie słabe i jeśli taki towar pójdzie do centrali, nikt nie klepnie tego tematu. „Lepszych fotek zrobić się nie da, bo ona jest pod szkłem” – cmoka pod nosem Mały Popierdol. Ha! Chociaż raz to nie ja coś spierdoliłem i ktoś inny musi się tłumaczyć! „Możemy zrobić inaczej” – mówi Szef z powagą niemieckiego filozofa. „Dajmy zdjęcie innego trupa, co to za różnica” – dodaje, pokazując mi inne zdjęcie. „No nie wiem. Ta tu to 12-latka utopiona w mule” – oponuję. „Bardziej przypomina pannę młodą, niż ta prawdziwa!” – tu Mały Popierdol ma akurat rację. „Podmieńmy tego trupa, nikt się nie kapnie” – decyduje Szef. „A jak się kapnie, to powiemy, że się pomyliliśmy” – dodaje beztrosko i odpala petko.

Skrobię większy materiał na kraj o sposobach dymania emerytów. Taki katalog trików, opatrzony tekstem w stylu „Uwaga emeryci! Bezczelni złodzieje żerują na naiwności”. Opisuję właśnie metodę „na kurtkę” i „na czujnik czadu”. Szefowi natomiast przez tę „klątwę książęcej czaszki, która pokonała nazistów” zebrało się na wspominki i zaczyna opowiadać o tym, jakie materiały kiedyś chodziły w tabloidach. Lubię te jego opowieści, bo czasem przewija naprawdę grube historie. „Ech, teraz już takie tematy nie przejdą” – wzdycha.

Z wyjątkiem Pięknej i mnie wszyscy tu wpisują się w tendencję wzdychania do dziejów minionych. Wspominanie o tym „jakie to rzeczy kiedyś się robiło” to chyba jedyny temat, przy którym Mały Popierdol, niezmuszany koniecznością, zaszczyca mnie rozmową podczas jazdy samochodem. „Teraz to tylko chujnia w stylu: które parówki lepsze albo jaką czapkę kupić na zimę. Gówno. Kiedyś się robiło morderstwa, trupy, porwania, prowokacje, właziło się do cudzych mieszkań, co trzy dni lądowało na policji… A teraz samo gówno…” – zwykł rozczula się Mały Popierdol.

„Kiedyś robiliśmy setny raz materiał o remoncie na rynku” – Szef rozgadał się na dobre, a ja mu nie przerywam. „Wlekli się tam strasznie z robotą, więc mieliśmy na tym pożywkę. Ale chcieliśmy ugryźć sprawę jakoś inaczej niż zwykle. I napisaliśmy, że remont się przeciąga, bo pod rynkiem prawdopodobnie są skarby!” – rechot Szefa sprawia, że nie umiem powstrzymać wyrastającego na twarzy uśmiechu. „Kurwa! Co tam się działo! Na drugi dzień po budowie biegało z 50 gości z łopatami! Myślałem, że budowlańcy nas zajebią!”

Zastanawiam się czasem, czy to dobrze czy źle, że te czasy już minęły. Te czasy, czyli kompletna, ograniczona tylko fantazją redaktorów, niepohamowana samowolność tabloidów w kreowaniu rzeczywistości. Naturalnie z punktu widzenia normalnego człowieka – Bogu niech będą dzięki, że ukrócił to baśniopisarstwo! Ale z punktu widzenia redaktora tabloidu, to musiały być niesamowite czasy… Szukam w sobie odpowiedzi na pytanie, czy w tamtych – pełnych adrenaliny, wybijania szyb w cudzych domach, uciekania przed policją i podkładania fałszywych zwłok w szpitalach – czasach też zdecydowałbym się na tę pracę… Sumienie musiałbym wówczas schować do słoika. Ale przecież przygody to coś, co zawsze najbardziej ceniłem…

Aforyzm Szefa na dziś:

Szybciej zacznę publikować eseje o religii i etyce w „Tygodniku Powszechnym”, niż moja żona zrobi mi kurwa sernik!

Reklamy